به نام شاعر شعر سپید

 

ترانه ی دلنشین خود را

با نفس های پر محبتش

سرود

و این بار شعری سپید سپید بود

که بر شانه های خسته شهر نشست و

من بند بند آن را

بر آدمکهای برفی نوشتم

و

شیشه های شهر انگار که قاصدکهای غریبی را دیده باشند

آغوش گشوده و  به نجوا نشسته اندِ :

سلام بر  شاعر  شعر های سپید

آجرک الله یا بقیه الله

ایام رحلت جانسوز پیامبر رحمت،محمدمصطفی(ص)، شهادت سبط اکبر،امام حسن مجتبی (ع)و غریب طوس،علی بن موسی الرضا (ع) بر عاشقان رسالت و ولایت تسلیت.

ملک الموت مزن شعله به زخم جگرم
واي من گر تو مدارا نکني با پدرم
صبـر کـن سير ببينم رخ بابايم را
چه کنم سدّ نگاهم شده اشک بصرم
قسمت اين بود که بالاي سرش بنشينم
چشم بگشايم و جان دادن او را نگرم
وقت جان دادن خود گفت: مقدر اين است
دو مـه و نيم دگر فاطمه را هم ببرم
اي پدر! مادر مظلومه من يار تو بود
من پس از رفتن تو جان علي را سپرم
با تن خسته و بازوي کبود از مسجد
قول دادم که علي را به سوي خانه برم
دست از دامن حيدر نکشم يک لحظه
گر بريزند همه اهل مدينه بـه سرم
قسمت اين بود که بعد از تو بمانم بابا
تا که با دادن جان، جان علي را بخرم
به فداي سر يک موي علي باد پدر
گـر ميـان در و ديـوار دهد جان، پسرم   (میثم)

امام حسن (علیه السّلام) فرمود: حسین جان !

ما قصه ی یک روح و دو پیکر بودیم                  از حق برادری فراتر بودیم

در نرگس تو طشت طلا را دیدم            آن شب که گل سینه ی مادر بودیم

قصد زيارت حرمت حجّ اکبر است
حجي که مثل عمره و حج پيمبر است
هر کس که گشت زائر تو زائر خداست
اين گفته ام روايت موسي بن جعفراست

التماس دعا .. یاحق