با پیروزی انقلاب اسلامی، نظام جمهوری اسلامی مبتنی بر شریعت اسلام ناب محمدی (ص) و با اتکا به آرای مردم مسلمان ایران، به منصه ظهور رسید و متعاقب آن، مشارکت مردم در انتخابات‌های متعدد، تعیین کننده سرنوشت کشور شد.

در انتخابات های سه دهه اخیر؛ خصوصاً در انتخابات هفت دوره مجلس شورای اسلامی، در کنار نامزدهای احزاب، گروه‌ها و جریان‌های سیاسی، داوطلبان مستقلی نیز بوده اند که با هدف خدمتگزاری و تحقق اهداف عالیه نظام جمهوری اسلامی، در حوزه‌های انتخابیه اقصا نقاط کشور پا به عرصه رقابت گذاشته و با حضور خود، رونق کمی و کیفی انتخابات مجلس شورای اسلامی را به ارمغان آورده اند.

در این دسته از انتخابات، اگر چه بسیاری از کاندیداهای مستقل، از تخصص، شایستگی، کارآمدی و اندیشه های بکر برخوردار بوده اند، قدرت تبلیغاتی گروه ها و احزاب و جناح ها و حتی برخی افراد ذی نفوذ حوزه انتخابیه، مانع از پیروزی و ورود آنان به مجلس شورای اسلامی گردیده است.

این امر در بسیاری از مواقع سبب گردید تا کاندیداهای مستقل، در عین کارآمدی و برخورداری از سلامت و خلوص نیت، با تجربه ای ناخوشایند، برای همیشه از عرصه انتخابات کنار رفته و فضای سیاسی کشور از حضور چنین افرادی در پست های مهمی چون مجلس شورای اسلامی محروم بماند.

 

این مقدمه ای که در ابتدا آمد ضرورت حضور نیروهای فارغ از جناح بندی های سیاسی را در مجلس آینده اثبات میکند.

افرادی که در فضای ناشی از زدوبندهای سیاسی و البته مسموم گرفتار نشوند و منافع جناح و دسته را بر منافع مردم و کشور و نظام ترجیح ندهند.